پانزدهم اردیبهشت، در تقویم رسمی ایران، به نام «روز شیراز» مزین شده است؛ روزی برای پاسداشت شهری که نامش با عطر بهار نارنج، نغمه‌ های جاودان شعر و حافظه ‌ای کهن از تاریخ و تمدن ایران‌ زمین درآمیخته است.

شیراز، این نگین درخشان فرهنگ و ادب، قرن‌ هاست که در دامان خود، بزرگانی را پرورانده و با باغ‌ های خیال ‌انگیز و کوچه ‌باغ‌ های سرشار از زندگی، الهام‌ بخش جان‌ های مشتاق بوده است. شهری که در هر گوشه‌ اش، ردپایی از تاریخ سترگ ایران به چشم می ‌خورد و هر نسیمش، روایتگر لطافت روح ایرانی است.اما شیراز تنها در شعر و هنر خلاصه نمی ‌شود؛ این شهر، در گذر زمان، به یکی از ارکان مهم توسعه علمی و به ‌ویژه در حوزه سلامت و پزشکی در کشور بدل شده است. امروز، شیراز با تکیه بر پیشینه ‌ای غنی و همت والای فرزندان خود، به عنوان یکی از قطب ‌های برجسته پزشکی ایران شناخته می ‌شود؛ جایگاهی که حاصل تلاش مستمر جامعه علمی، دانشگاهی و درمانی این دیار است.به عنوان یکی از مراکز پیشرو در آموزش، پژوهش و ارائه خدمات سلامت، نقشی بی ‌بدیل در ارتقای سطح بهداشت و درمان کشور ایفا کرده و با تربیت نیروهای متخصص، توسعه زیرساخت ‌های درمانی و پیشبرد مرزهای دانش پزشکی، نام شیراز را در عرصه‌های ملی و بین‌المللی، پرآوازه ساخته است.در کنار جلوه ‌های شاعرانه و پیشینه پرافتخار تاریخی، این دستاوردهای علمی و پزشکی، بعدی دیگر از هویت شیراز را به نمایش می‌ گذارد؛ هویتی پویا که از دل تاریخ، آینده‌ای روشن را رقم می‌زند.روز شیراز، فرصتی مغتنم است تا ضمن بزرگداشت جایگاه این شهر بی‌همتا، بر عزم راسخ جامعه علمی و پزشکی آن در مسیر خدمت به مردم و اعتلای سلامت جامعه تأکید کنیم؛ مسیری که ریشه در فرهنگ، انسان‌ دوستی و دانایی این سرزمین دارد و همچنان با قدرت ادامه خواهد یافت.

این روز بر ایران و ایرانیان گرامی باد.