تا
نام تو برده می‏ شود، چراغ‏ های صلوات، در جان لحظه ‏ها فروزان می‏ شوند. تا
فضیلتی از تو گفته می‏ شود، دل‏ ها از بوی گل محمدی زنده می‏ شوند. یاد نویدبخش
تو، درب ‏های صبح را به رویِ ما می‏ گشاید. قرآن تو، نزدیک‏ترین راه رهایی است و
نهج‏ الفصاحه ‏ات، پاک‏ترین مبحث بندگی.

 

قرآن، معجزه ‏ای است که از دست‏های
روشن تو به ما رسید و مرهمی شد بر داغ ‏های همه روزه بشریت.

نهج ‏الفصاحه، سرزمین پهناور دوستی
است، زمزمه های بهاری گنجشکان بر درخت است که روبه‏ روی لحظات خستگی انسان، قد
می‏کشد.

دنیا، شاداب و جوان می ماند؛ اگر سطری
از اندرزهای تو را به کار بندد؛ همچنان‏ که منبر و مسجد و مئذنه از ذکر و نام تو
فعال مانده ‏اند.

تو را نشناختیم

یا رسول اللّه‏ (ص)، تو را نشناخته‏
ایم و فقط می‏ دانیم که نامت بر همه کائنات ترجیح دارد. چگونه می‏ توان شعاع دایره
خوبی‏ هایت را ترسیم کرد؟ «مدینه» با آن عظمتش، هیچ‏ گاه ادعا نمی ‏کند که تو را
شناخته است.

چگونه در خیال خام دنیا، رفتاری برای
هم اعصار می‏ گنجید؟

یا نبی اللّه‏ (ص)! مگر می ‏توان بر
سنت شریف تو بوسه نزد؛ حال آنکه پاسخ‏گوی تمام نیازهای روز است؟! این درست که تو
را نشناخته ‏ایم، اما همه هستی ما از احترام به نامت می‏ گوید که بیت بیت، قصیده
‏های روشن در دل‏ ها می‏ کاری و نور می‏ پاشی در چشم‏ های خاک.

مدیریت امور فرهنگی دانشگاه علوم پزشکی  و خدمات بهداشتی درمانی شیراز