مجموعه سلامت فارس در
طول سال های دفاع مقدس، در کنار خدمات پشتیبانی در جبهه های حق علیه باطل و خدمت
به رزمندگان غیور میهن در بهداری ها و بیمارستان های صحرایی، شهدای گرانقدری را به
این انقلاب تقدیم کرده که در روزهای دوشنبه هر هفته با این آلاله های جاویدان آشنا
می شویم. در این شماره بخشی از وصیت نامه شهید «محمدرحیم
داوودی» را
مرور می کنیم.

 

شهید محمدرحیم داوودی

تاریخ و محل ولادت: 10بهمن1344، کازرون

تاریخ و مکان شهادت: 4خرداد1367، شلمچه

رشته‌ تحصیلی: پرستاری شیراز

خاطره‌ای از زبان خواهر شهید:

سال 66 بود. محمدرحیم و برادر کوچکترم مجید هر دو در جبهه‌ شلمچه بودند؛ اما
در شهریور همان سال مجید به شهادت رسید. همزمان دو جوان دیگر از آشنایان ما
(پسرعمه و پسرعمو) که اتفاقاً فامیلشان داودی بود هم به شهادت رسیدند؛ به همین
خاطر آن قطعه از گلزار شهدای کازرون که این عزیزان را به خاک سپردند به قطعه‌
شهدای گل ‌های داوودی معروف شد. یادم می ‌آید همان موقع، محمدرحیم برای مراسم
تدفین مجید به مرخصی آمد. در گلزار شهدا محمدرحیم به یکی از دوستانش گفته بود: «ان
‌شاء الله من هم به‌ زودی شهید می ‌شوم و شما حتماً در قطعه‌ شهدای گل ‌های داوودی
یک جای خالی هم برای من بگذارید».

بعد از پایان مراسم ختم برادرم مجید، محمدرحیم در حال آماده شدن برای رفتن به
جبهه بود که پدرم از او خواست فعلاً به‌ خاطر بی‌ تابی ‌های مادر از رفتن صرف ‌نظر
کند؛ اما محمدرحیم رو به پدر کرد و گفت: «پدر جان! تا زمانی که جنگ هست و ادامه
دارد من به ‌هیچ‌ عنوان جبهه را ترک نمی ‌کنم. احساس می‌ کنم که فاصله‌ بین شهادت
من و مجید زیاد طول نمی‌کشد. پدر جان! دعا کنید که من هم به‌زودی شهید بشوم».

محمدرحیم جنازه‌اش مدتی مفقود بود و بالاخره در شهریور سال 1367، هم ‌زمان با
سالگرد ختم برادرش، پیدا و در گلستان شهدای (امام‌ زاده سید محمد نوربخش) شهرستان
کازرون، در قطعه‌ گل‌ های داوودی به خاک سپرده شد.