هدف از پرداختن به «محیط کار دوستدارخانواده» این است که نشان دهد یک سازمان چطور می تواند هم کار آمد باشد و هم انسان محور یعنی این که کارکنان به ویژه پدر و مادرهای شاغل احساس کنند که کارشان با زندگی خانوادگیشان در تضاد نیست.

هدف اصلی سیاست های محیط کار دوستدار خانواده، افزایش آگاهی درباره سیاست های دولت، کاهش ترک شغل و افزایش رضایت شغل است.

محیط کار دوستدار خانواده جایی است که موفقیت شغلی و آرامش خانوادگی در کنار هم ممکن می شود.

وقتی از محیط کار دوستدار خانواده صحبت می کنیم منظورمان تنها مرخصی و ساعت کاری شناور نیست؛ منظور ساختن فرهنگی است که در آن افراد مجبور نباشند بین مسوولیت شغلی و مسوولیت خانوادگی، یکی را انتخاب کنند.

محیط کار دوستدار خانواده محیطی است که نیازهای واقعی کارکنان را به رسمیت می شناسد و در این محیط فرد متوجه می شود که کارکنان فقط نیروی کار نیستند؛ آنها ممکن است پدر و مادر فرزند یا عضوی از یک خانواده باشند که بیرون از محیط کار هم مسوولیت های مهمی دارند.

در چنین محیطی سازمان تلاش می کند شرایطی را فراهم کند که افراد بتوانند بدون فشار فرساینده بین کار و زندگی سنتی خود تعادل برقرار کنند و این تعادل می تواند از راه های مختلفی مانند ساعت کاری منعطف، امکان دورکاری در بعضی موقعیت ها، مرخصی های حمایتی و درک بهتر مدیران از شرایط خانوادگی کارکنان حاصل شود.

تعارض بین کار و خانواده یکی از مهمترین دلایل فرسودگی کاری، استرس و نارضایتی شغلی است، وقتی یک کارمند در روز با این نگرانی زندگی کند که آیا می تواند به مسوولیت های خانوادگی اش برسد یا نه، این فشار به مرور روی تمرکز انرژی و انگیزه او اثر می گذارد.

در مقابل وقتی فرد احساس کند محل کارش شرایط او را درک می کند، امنیت روانی بیشتری دارد و این امنیت روانی به طور مستقیم روی کیفیت کار، تعامل با همکاران و وفاداری به سازمان اثر می گذارد و در نهایت، منجر به رضایت شغلی می شود.

نرخ ترک شغل پایین تر است و اگر بخواهیم جمع بندی داشته باشیم، محیط کار دوستدار خانواده، تنها یک شعار سازمانی نیست؛ این مفهوم به ما یاد آوری می کند که انسان ها زندگی چند بعدی دارند.

اگر در محیط کار این واقعیت را نادیده بگیرند، هم کارکنان آسیب می بینند، هم خود سازمان و اگر سازمان ها بتوانند بین عملکرد حرفه ای حمایت انسانی تعادل ایجاد کنند، نتیجه اش محیط سالم تر، پایدارتر و قابل اعتماد تر خواهد بود.

«سیمین محمدی طیبی»؛ کارشناس بهداشت حرفه ای معاونت بهداشت دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شیراز