به نام هستی بخش عالم

تولد عیسی، بشارت منجی

«إِذْ قالَتِ الْمَلائِکَةُ یا مَرْیَمُ
إِنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُکِ بِکَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسیحُ عیسَى ابْنُ
مَرْیَمَ وَجیهاً فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبین‏»

یکی از کلمه ‌های پرکاربرد هر مکتب و ایدئولوژی کلمه‌ «نجات»
است که به رهایی بشر از تمامی مشکلات موجود در آینده اشاره دارد، اما در کنار این
کلمه، فاعل نجات بخش یا همان منجی یا نجات دهنده دیده ‌ها را به خود خیره و افکار را
به سمت خویش جلب می ‌کند. حال از خود
باید این سوال را بپرسیم که اساس پیدایش تفکر منجی گرایی از کجا آغاز شده و پایانش
چه زمانی هست؟

تجربه چند هزار ساله‌ زندگی بشر در این کره خاکی نشان
داده، دست انسان‌ ها برای نجات خویش از
تمامی مشکلات کوتاه هست و همیشه نیاز به یک منجی جامع با تمام وجود حس می‌ شود، قرآن
کریم نجات و رهایی از مصائب را پیروی از منجیانی عنوان کرده که از جانب خداوند
برای هدایت بشر در قالب پیام آوران حق فرستاده شده ‌اند. قرآن می ‌فرماید: «ً
فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُمْ مِنِّی هُدىً فَمَنْ تَبِعَ هُدایَ فَلا خَوْفٌ
عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ» 
«هرگاه هدایتى از طرف من براى شما آمد، کسانى که از آن پیروى کنند، نه ترسى
بر آنهاست، و نه غمگین شوند.» (بقره- 38)

پس هر پیامبر یک منجی هدایتگری بود تا خانواده یا قوم یا
مردمان سرزمین‌ های مجاور را به سمت نجات و رستگاری ارشاد کند. یک روز آدم، روز
دیگر نوح، روز بعد ابراهیم، پس از آن موسی و دیگر نفر عیسی مسیح فرزند زن پاکدامنی
بود که خداوند کریم درباره ‌اش فرمود: «إِذْ قالَتِ الْمَلائِکَةُ یا مَرْیَمُ
إِنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُکِ بِکَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسیحُ عیسَى ابْنُ
مَرْیَمَ وَجیهاً فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبین‏» (هنگامى را
که فرشتگان گفتند: «اى مریم! خداوند تو را به کلمه ‏اى از طرف خودش بشارت مى ‏دهد
که نامش «مسیح، عیسى پسر مریم» است؛ در حالى که در این جهان و جهان دیگر، صاحب آبرو
خواهد بود؛ و از مقرّبان (الهى) است‏) (آل عمران – 45)

خداوند بزرگ این مولود عظیم را مسیح به معنای مسح شده و
قداست یافته از طرف خداوند و عیسی به معنای نجات دهنده نامگذاری کرد و بار دیگر
چهره مبارک یک منجی در سلسله انبیاء (ع) نمایان شد، اما نکته قابل تأمل این بود
که  او انجیل را که بشارت به منجی نهایی
بود را بر همگان عیان نماید.

عجیب می نماید وقتی که حضرت عیسی (ع) در جای جای انجیل سخن
از یک منجی دیگر را به میان می آورد و او را پسر انسان می ‌خواند:

متی 13:  37  در جواب ایشان گفت: آنکه بذر نیکو می ‌کارد پسر
انسان است.

متی 13:  41 که پسر
انسان ملائکه خود را فرستاده، همه لغزش ‌دهندگان و بدکاران را جمع خواهند کرد.

مستر هاکس مبشر و مبلغ شهیر مسیحیت در قاموس کتاب مقدس
صحفه 219 درباره لفظ «پسر انسان» این گونه می ‌نویسد: این لفظ در عهد جدید هشتاد
دفعه مذکور است و فقط در سی موضع از آنها عیسی مسیح است.

به راستی منظور از بیان وجود یک منجی دیگر، در کلام کسی که
خود منجی است، جالب اما معماگونه به نظر می ‌رسد. البته یافتن او طبق آموزه ‌های
کتاب مقدس آنچنان مشکل نیست. به عنوان مثال به یکی از پیشگویی‌ های کتاب مقدس
اشاره می کنیم تا بیشتر چهره منجی نهایی مشخص شود. در کتاب پیدایش باب 17 آیه 20
خداوند به حضرت ابراهیم اینگونه فرموده: «و اما در خصوص ‌اسماعیل‌، تو را اجابت‌
فرمودم‌. اینک‌ او را برکت‌ داده‌، بارور گردانم، بمادماد (محمد) و دوازده‌ رئیس‌
از وی پدید آیند، و امتی‌ عظیم‌ از وی‌ به وجود آورم‌»

با توجه به آیه فوق و بیان حضرت عیسی مسیح در باب ‌های 14،
15 و 16 انجیل یوحنا  که بشارت به آمدن
شخصی با نام فارقلیطا (احمد به زبان عربی) است و تکرر بر ظهور منجی عالم با نام
(پسر انسان) می توان نتیجه گرفت پس از ایشان وجود مقدس احمدی پا به عرصه عالم ملک خواهد
نهاد که منشأ 12 نفر است که زعامت ‌دار انسان ها هستند و دوازدهمین آنها بنا به
ترتیب اتخاذ شده، منجی نهایی خواهد بود.

آری حضرت عیسی مسیح متولد شد تا بشارت خداوند به ابراهیم خلیل
مبنی بر ظهور منجی در نسل حضرت اسماعیل را بار دیگر برای انسان ‌های جهان بازگو
نماید، اما او به خواست خداوند منان صعود نمود تا هنگام ظهور یگانه منجی عالم
بشریت رجعت نماید و در رکاب او، چهره کریه شده عالم را برای زندگی صالحان به گلستانی
بی مانند تبدیل نماید.

و این گونه است که روایت های بسیاری از جمله حدیثی که بخاری
در صحیح خود از پیامبر اکرم (ص) در این باره نقل نموده به این مهم اشاره دارد: «کَیفَ
أنتُم اِذا نَزَلَ اِبنُ مَریَمَ فیکُم وَ اِمامُکم مِنکُم» ((چگونه هستید زمانی
که فرزند مریم بر شما فرود آید و امام شما بین‌ تان باشد)) (صحیح بخاری ج 3 ص
1272)

مدیریت فرهنگی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی
درمانی شیراز