در هیاهوی بیمارستان، جایی میان رفت‌وآمد پزشکان، پرستاران و کادر سلامت، مردانی و زنانی کار می‌کنند که نامشان کمتر شنیده می‌شود، اما رد حضورشان بر آرامش بیماران و خانواده‌ها پررنگ‌تر از آن است که دیده نشود. 

به گزارش روابط عمومی بیمارستان نمازی شیراز،  در آستانه ۱۱ اردیبهشت روز کارو کارگر به سراغ مهدی داریوشی، سرشیفت خدمات بیمارستان نمازی شیراز رفتیم، تا بشنویم از روایتی که تصویری تازه و انسانی‌تر از شغل خدمات بیمارستانی پیش روی ما می‌گذارد.

مهدی داریوشی وقتی از سال‌های کارش در بیمارستان نمازی صحبت می‌کند، بیشتر از آنکه از سختی‌ها بگوید، از لحظه‌هایی حرف می‌زند که در سکوت اتفاق می‌افتند؛ لحظه‌هایی که شاید در هیچ گزارشی ثبت نشوند، اما در حافظه کسانی که در بیمارستان کار می‌کنند، ماندگارند.

او می‌گوید: خیلی وقت‌ها بیمار قبل از اینکه وارد اتاق عمل شود، دست آدم را می‌گیرد و فقط نگاه می‌کند، اما همان چند ثانیه همراهی هم برای بیمار مهم است.

در این ۱۸ سال، بارها پیش آمده که نخستین کسی بوده که یک بیمار را به بخش می‌رساند و گاهی نیز آخرین کسی که پس از پایان یک فرایند درمانی در کنار خانواده بیمار حضور داشته است. 

او می‌گوید: کار در بیمارستان یعنی روبه‌رو شدن با طیف کاملی از احساسات انسانی؛ از امید و بهبود تا اندوه و دلتنگی.

داریوشی می‌گوید: در بیمارستان، آدم خیلی چیزها یاد می‌گیرد. صبر، همدلی و اینکه گاهی فقط حضور داشتن هم می‌تواند کمک باشد.

اما یکی از پررنگ‌ترین خاطرات کاری او به روزهای سخت همه‌گیری کرونا برمی‌گردد؛ روزهایی که بیمارستان‌ها با حجم بالایی از بیماران مواجه بودند و هر بخش با شرایطی ویژه فعالیت می‌کرد.

 او با یادآوری آن روزها می‌گوید: کشیک‌های خیلی سختی داشتیم. همه بخش‌ها درگیر بودند. ما هم مثل بقیه همکاران تلاش می‌کردیم محیط را سریع آماده کنیم، بخش‌ها را پاک‌سازی کنیم و کمک کنیم کار درمان بدون وقفه جلو برود.

به گفته او، در آن روزها همکاری میان همه گروه‌های شاغل در بیمارستان بیش از هر زمان دیگری معنا پیدا کرده بود. 

داریوشی می گوید: وقتی بحران پیش می‌آید، همه کنار هم قرار می‌گیرند؛ پزشک، پرستار و نیروهای خدمات. هر کسی بخشی از کار را بر عهده می‌گیرد تا بیمارستان بتواند وظیفه‌اش را انجام دهد.

او از روزهایی هم می‌گوید که خوشی و امید در هم آمیخته شده است: وقتی بیماری که هفته‌ها بستری بوده با لبخند مرخص می‌شود، احساس می‌کنی خودت هم در بهبودش سهمی داشتی؛ حتی اگر سهمت اندک باشد.

مهدی داریوشی معتقد است نقش نیروهای خدمات در بیمارستان، نقشی مکمل اما بسیار مهم در چرخه ارائه خدمات درمانی است. حفظ نظم، پاکیزگی و آماده بودن محیط‌های درمانی، بخشی از زیرساختی است که کیفیت خدمات به بیماران را تضمین می‌کند.

او می‌گوید: اگر محیط بیمارستان همیشه آماده و منظم باشد، همکاران درمانی هم با آرامش بیشتری کار می‌کنند و در نهایت بیمار هم خدمات بهتری می‌گیرد.

با وجود سال‌های طولانی کار در فضای پرتنش بیمارستان، هنوز هم از حضور در محیط درمان احساس مسوولیت و تعلق دارد. وقتی از او پرسیدیم چرا بعد از این همه سال هنوز با همین انگیزه کار می‌کنید، گفت: چون می‌دانم کاری که انجام می‌دهم، هرچقدر هم کوچک به نظر برسد، در روند درمان بیماران اثر دارد.

در نهایت، روایت ایثار نیروهای خدمات در هر سطحی از نظام سلامت یادآور این حقیقت است که درمان، ثمره زنجیره‌ای منسجم از مسوولیت‌پذیری، انسانیت و ایثار است که نیروهای خدمات نیز جزء جدایی‌ناپذیر آن به شمار می‌آیند.

پایان خبر