خودکشی یک علت مهم مرگ با هزینه
های مخرب عاطفی و روانی و اجتماعی است که به عنوان یک نگرانی مهم در سیستم سلامت و
بهداشت عمومی در سراسر جهان محسوب می شود. سالانه حدود یک میلیون نفر در دنیا بر اثر
خودکشی جان خود را از دست می دهند که اکثر موارد خودکشی با اختلالات روانپزشکی
همراه هستند؛ به طوری که51درصد از افرادی که اقدام به خودکشی می کنند، سابقه ابتلا
به اختلال افسردگی دارند. همچنین91درصد از افرادی که به علت خودکشی جان خود را از
دست می دهند، در طی یک سال قبل از اقدام و 29درصد آنها در طی یک هفته قبل از اقدام،
به یکی از مراکز مراقبت سلامت مراجعه می کنند که نشان از فریاد برای کمک گرفتن است.
بنابراین ما باید به اهمیت صدای فریاد کمک طلبی مراجع و انجام اقدامات روانپزشکی،
توجه ویژه داشته باشیم.

خودکشی یکی از جدی ترین مسایل
بنیادی بشر است، چرا که با جدی ترین مساله یعنی «زندگی» سر و کار دارد. با اینکه
هر چهل ثانیه یک نفر در دنیا بر اثر خودکشی جان خود را از دست می دهد و ده ها نفر
بازمانده خودکشی می شوند و به سوگی پرتاب می شوند که ابعادی بسیار گسترده تر از سوگ معمولی دارد. انگ بزرگی که
پیرامون خودکشی وجود دارد، مانع از رسیدگی و توجه کافی این پدیده شده است.

گاهی تاثیر خودکشی فراتر از
خانواده می رود و به جامعه گسترش می یابد، پس لازم است برای اقدام موثر در کاهش
خودکشی و آسیب های ناشی از آن، کل جمعیت را هدف قرار دهیم و با کمک سازمان های
مختلف، نرخ بروز این پدیده چندعاملی را کاهش دهیم.

رسانه ها نیز در آموزش و افزایش آگاهی
مردم در زمینه اختلالات روانپزشکی نقش چشمگیری دارند و می توانند با دادن اطلاعات
صحیح، نه تنها به مردم در شناخت بیماری های اعصاب و روان کمک کنند، بلکه انگ
مراجعه به روانپزشک را کاهش دهند.

همچنین باید در نحوه انتقال اخبار
مربوط به خودکشی به صورت علمی عمل شود؛ چرا که اگر این اخبار به طرز ناصحیح در
اختیار افراد آسیب پذیر قرار گیرد، ممکن است وقوع خودکشی های تقلیدی را افزایش
دهد.

دکتر
«رازقیان» عضو هیات علمی گروه روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی
درمانی شیراز