زمین خوردن

گردآورنده: یوسف حسن شاهی-کارشناس ارشد ارگونومی

 حقایق کلیدی

زمین خوردن ها دومین علت اصلی مرگ و میر ناشی از صدمات تصادفی یا غیرعمدی در سراسر جهان است.

هر ساله حدود 646000 نفر بر اثر زمین خوردن در جهان می میرند که بیش از 80٪ آنها در کشورهای کم درآمد و متوسط ​​زندگی می کنند.

بیشترین تعداد زمین خوردن کشنده، در بزرگسالان دارای سن بالای 65 سال است.

3/37 میلیون زمین خوردن با شدتی که نیازمند مراقبت پزشکی باشد، هر ساله رخ می دهد.

استراتژی های پیشگیری باید بر آموزش، مهارت آموزی، ایجاد محیط های امن تر، اولویت بندی تحقیقات مرتبط با زمین خوردن و ایجاد سیاست های موثر برای کاهش خطر، تاکید کند.

زمین خوردن؛ رویدادی است که به افتادن ناخواسته شخص بر روی زمین، کف یا سطح پایین دیگر منجر می شود. صدمات ناشی از زمین خوردن، ممکن است کشنده یا غیر کشنده باشد[1]، اگرچه بیشتر آنها غیر کشنده است. به عنوان مثال، در کودکان جمهوری خلق چین، به ازای هر مرگ و میر ناشی از زمین خوردن، 4 مورد ناتوانی دایمی، 13 مورد نیازمند بیش از 10 روز بستری شدن، 24 مورد نیازمند بین 1 تا 9 روز بستری شدن و 690 مورد به دنبال مراقبت پزشکی هستند و کار یا مدرسه را از دست می دهند.

مشکل

در سطح جهان، زمین خوردن یک مشکل عمده بهداشت عمومی است. سالانه 646000 زمین خوردن کشنده رخ می دهد که پس از آسیب دیدگی در جاده، دومین دلیل اصلی مرگ و میر ناشی از صدمه غیرعمدی است. بیش از 80٪ تلفات ناشی از زمین خوردن، در کشورهای کم درآمد و متوسط ​​رخ داده و مناطقی از اقیانوس آرام غربی و آسیای جنوب شرقی60٪ از این مرگ ها را تشکیل می دهند. در تمام مناطق جهان بیشترین میزان مرگ و میر در بزرگسالان بالای 60 سال است.

تقریبا 33/37 میلیون زمین خوردن هرچند غیر کشنده با شدتی که نیازمند مراقبت پزشکی باشد، هر ساله رخ می دهد.

زمین خوردن؛ مسؤول بیش از 17 میلیون DALY (سال های زندگی تطبیق شده برای ناتوانی) از دست رفته است[2]. بیشترین عارضه در افراد 65 سال و بالاتر، جوانان 15 تا 29 سال و کودکان 15 سال یا کمتر، مشاهده می شود.

در حالی که نزدیک به 40٪ از کل DALY های از دست رفته در اثر زمین خوردن در سراسر جهان در کودکان رخ می دهد، این اندازه گیری ممکن است تاثیر ناتوانی های مربوط به زمین خوردن افراد مسن که سال های زندگی کمتری برای از دست دادن دارند را به طور دقیق منعکس نکند. علاوه بر این، افرادی که دچار معلولیت می شوند، به ویژه افراد مسن، در معرض خطر اصلی مراقبت های بعدی و نهادینه شدن قرار دارند.

هزینه های مالی جراحات ناشی از زمین خوردن قابل توجه است. برای افراد در سن 65 سال و بالاتر، متوسط ​​هزینه بهداشت و درمان در معرض آسیب زمین خوردن در فنلاند و استرالیا به ترتیب 3611 دلار و 1049 دلار آمریکا است. شواهد در کانادا نشان می دهد که اجرای راهکارهای پیشگیری موثر با کاهش 20 درصدی بروز حادثه زمین خوردن در کودکان زیر 10 سال می تواند موجب صرفه جویی خالص بیش از 120 میلیون دلار در هر سال شود.

چه کسی در معرض خطر است؟

در حالی که همه افرادی که زمین خوردن می کنند در معرض آسیب دیدگی قرار دارند، سن، جنس و سلامتی فرد می تواند بر نوع و شدت جراحت تأثیر بگذارد.

سن

سن یکی از مهمترین عوامل خطر زمین خوردن است. افراد مسن بیشترین خطر مرگ و یا صدمات جدی ناشی از زمین خوردن را دارند و این خطر با افزایش سن افزایش می یابد. به عنوان مثال، در ایالات متحده آمریکا، 20 تا 30 درصد از افراد مسن که دچار زمین خوردن می شوند از آسیب های متوسط ​​تا شدید از جمله کبودی، شکستگی لگن یا ضربه به سر رنج می برند. این سطح خطر ممکن است تا حدودی به دلیل تغییرات جسمی، حسی و شناختی مرتبط با پیری، در ترکیب با محیط های ناسازگار برای جمعیت سالخورده باشد.

گروه خطرناک دیگر کودکان است. زمین خوردن کودکی می تواند به طور عمده در نتیجه مراحل تکامل یافته آنها، کنجکاوی ذاتی در محیط اطراف خود و افزایش سطح استقلال همزمان با رفتارهای چالش برانگیزتر باشد که معمولاً به عنوان «خطرپذیری» خوانده می شود. در حالی که نظارت ناکافی بزرگسالان یک عامل خطرزا استدلال شده، اوضاع اغلب پیچیده است و با فقر، پدر و مادر تنها و به ویژه محیطهای خطرناک در تعامل است.

جنسیت

در تمام گروه های سنی و مناطق، هر دو جنس در معرض خطر زمین خوردن هستند. در برخی از کشورها، عنوان شده است که زمین خوردن کشنده در مردان و زمین خوردن غیرکشنده در زنان بیشتر است. به ویژه، زنان مسن و کودکان کوچکتر، مستعد زمین خوردن و افزایش شدت آسیب هستند. در سراسر جهان، مردان به طور مداوم میزان مرگ و میر بالاتری را پشت سر می گذارند و DALY ها را از دست می دهند. توضیحات احتمالی درباره بار بیشتری که در بین مردان دیده می شود ممکن است شامل سطوح بالاتری از رفتارهای خطرساز و خطرات در مشاغل باشد.

عوامل خطر دیگر عبارتند از:

      - مشاغل در ارتفاع های بالا یا سایر شرایط کار خطرناک؛

      - الکل یا مصرف مواد؛

      - عوامل اقتصادی-اجتماعی از جمله فقر، مسکن شلوغ، والدین تنها، سن مادران.

      - شرایط پزشکی اساسی، مانند بیماریهای عصبی، قلبی یا سایر بیماریهای ناتوان کننده.

      - عوارض جانبی دارو، عدم تحرک بدنی و از دست دادن تعادل، به ویژه در افراد مسن.

      - تحرک، شناخت و بینایی ضعیف، به ویژه در میان کسانی که در یک موسسه زندگی می کنند، مانند خانه سالمندان یا مرکز مراقبت های مزمن

      - محیط های نا امن، به ویژه برای کسانی که تعادل ضعیف و دید محدود دارند.

پیشگیری

راهبردهای پیشگیری از زمین خوردن باید جامع و چند وجهی باشد. آنها باید اولویت های تحقیق و ابتکارات بهداشت عمومی را برای تعیین بیشتر بار، کشف عوامل خطر متغیر و استفاده از راهکارهای موثر پیشگیری در اولویت قرار دهند. آنها باید از سیاست هایی حمایت کنند که محیط های امن تری ایجاد کرده و عوامل خطر را کاهش می دهد. آنها باید مهندسی از بین بردن استعداد زمین خوردن، آموزش ارایه دهندگان خدمات درمانی در مورد راهکارهای پیشگیری مبتنی بر شواهد و آموزش افراد و جوامع برای ایجاد آگاهی درباره خطر را را ارتقا دهند.

برنامه های موثر پیشگیری از زمین خوردن؛ برای کاهش تعداد افرادی که زمین خوردن می کنند، میزان زمین خوردن و شدت آسیب دیدگی در صورت زمین خوردن هدف گزاری می شود. برای افراد مسن، برنامه های پیشگیری از زمین خوردن می توانند شامل تعدادی از مولفه ها برای شناسایی و اصلاح خطر باشد، مانند:

غربالگری در محیط های زندگی برای خطرات ناشی از زمین خوردن.

مداخلات بالینی برای شناسایی عوامل خطر، از جمله بررسی و اصلاح داروها، درمان فشار خون پایین، ویتامین D و مکمل کلسیم، درمان اختلال بینایی قابل تصحیح.

ارزیابی خانه و اصلاح محیط زیست برای افرادی که از عوامل خطر شناخته شده یا سابقه زمین خوردن شناخته شده اند.

تجویز وسایل کمکی مناسب برای رفع اختلالات جسمی و حسی.

تقویت عضلات و تعادل مجدد که توسط یک متخصص بهداشتی آموزش دیده تجویز شده است.

برنامه های گروهی مبتنی بر جامعه که ممکن است شامل آموزش پیشگیری از زمین خوردن و تمرین های نوع تای چی یا تعادل پویا و تمرین قدرت باشد.

استفاده از محافظ لگن برای افراد در معرض شکستگی لگن به دلیل زمین خوردن.

برای کودکان، مداخلات موثر شامل برنامه های چند جانبه در جامعه است. اصلاحات مهندسی مبلمان مهد کودک، تجهیزات زمین بازی و سایر محصولات؛ و قانون گزاری برای استفاده از محافظ های پنجره است. سایر راهبردهای پیشگیری امیدبخش عبارتند از: استفاده از نرده های محافظ و دریچه، برنامه بازدید از خانه، پویش های آموزشی عمومی، و آموزش افراد و جوامع در مراقبت های پزشکی حاد مناسب کودکان، در صورت زمین خوردن است.

منبع:

Falls. Available at: URL https://www.who.int/en/news-room/fact-sheets/detail/falls. Accessed February 1, 2020.

1- بانک اطلاعات جهانی سازمان بهداشت جهانی برآورد می کند، مرگ و میر ناشی از زمین خوردن و صدمات غیر کشنده،شامل؛ حمله و خودآزاری، افتادن از حیوانات، ساختمان های در حال سوختن، وسایل نقلیه حمل و نقل و سقوط در آتش، آب و ماشین آلات می شود.

2- سال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های زندگی تطبیق شده برای ناتوانی (DALY) مفهوم سالهای بالقوه زندگی از دست رفته به علت مرگ نارس را به سالهای معادل زندگی «سالم» که به دلیل قرار گرفتن در شرایط ضعیف سلامتی یا ناتوانی از دست رفته است، گسترش می دهد.

 
ماهنامه الکترونیکی سیب/ خرداد 99
تاریخ به روز رسانی:
1399/02/30
تعداد بازدید:
230
نشريه الكترونيكي سيب
آدرس: شیراز، خیابان زند، جنب هلال احمر، ساختمان مرکزی دانشگاه علوم پزشکی شیراز-طبقه هشتم-مدیریت روابط عمومی-نشریه الکترونیکی سیب
کدپستی: 71348-14336 تلفکس: 32308200-071 تلفن: 32122713-071
کلیه حقوق این وب سایت برای نشریه الکترونیکی سیب دانشگاه علوم پزشکی شیراز محفوظ می باشد.
Powered by DorsaPortal